Çankırı’da sıcaklık mevsim normallerinin üzerinde.
Güldürcek Barajı’ndaki su seviyesi kritik düzeyde.
Arıtma tesisindeki yetersizlik de tuz biber ekiyor.
Sonuç mu?
Artık su kesintileri gündelik hayatın bir parçası hâline geldi.
Ama dikkat çeken bir ayrıntı var:
Herkes aynı krizi yaşamıyor.
Aynı Şehir, İki Farklı Gerçeklik
Sular kesiliyor.
Ama bazı binalarda hayat hiç değişmiyor.
Çünkü o binalarda su deposu var.
Suyun verildiği günlerde, bu depolar sessizce doluyor.
Ertesi gün evlerde musluklar akıyor, duş alınıyor, çamaşır yıkanıyor.
Su kesintisi yalnızca bir haber başlığı onlar için.
Öte yanda…
Deposu olmayan binada yaşayanlar, musluk başında saatler geçiriyor.
Diş fırçalamak bile planlama gerektiriyor.
Bu manzara bize basit bir soru sorduruyor:
Bu adil mi?
Sistem Depoya Zorluyor, Ama Eşitlikten Uzak
Belki daha da çarpıcı olan şu:
Yeni mevzuata göre su deposu olmayan binaya iskan dahi verilmiyor.
Yani yasa diyor ki:
“Ev, bina yapacaksan, mutlaka su deposu da yap.”
Peki kriz anında ne oluyor?
Bu depo bir avantaja dönüşüyor.
Kesintiler herkes için değil, sadece bazıları için anlamlı hâle geliyor.
Sonuçta;
Su kesiliyor, ama tüketim düşmüyor.
Sadece depolar doluyor, depoya erişimi olmayanlar susuz kalıyor.
Bu tablo tasarruf değil, adaletsizliğin mimarisidir.
Ne Yapılmalı?
Eğer bu kriz hepimizin krizi ise, çözüm de herkes için eşit olmalı.
Bugün suyu azalan barajın sorumluluğu hepimize yükleniyorsa,
fedakârlığın yükü de adilce paylaşılmalıdır.
Bugün depoya sahip olanlar için “sorun yok” demek kolay.
Ama ya o depo olmasaydı?
Son Bir Soru:
Peki sizce kimlerin binasında su deposu var?
Bu sorunun cevabı, bu şehirde suyun kimler için akmaya devam ettiğini de açıklıyor.